Jadę sobie tramwajem, wchodzi parka. Na oko przed trzydziestką. On wygląda normalnie, zadbany, itd. Ale ona - miała na sobie coś, co wyglądało jak szlafrok i to zapięty na jeden guzik. Pod spodem tylko majtki i wydekoltowany stanik, z którego mało nie wyfrunęły jej cyce. Fu. Na dodatek wieźli... chyba ciasto. Byłam pewna, że na następnym przystanku wsiądzie oświetleniowiec, dźwiękowiec, kamerzysta i cała ekipa z reżyserem, który powie "akcja", po czym zaczną kręcić jakiegoś zwyrolskiego pornosa.
Tak się nie stało - wyszli. W tramwaju cisza jak makiem zasiał. Dopiero po chwili głośno odzywa się dziewczyna, która siedziała za mną:
- Proszę państwa, czy ona była w szlafroku?
by Mimizu
Stoję na peronie SKMki, czyli takiego 3miejskiego metra, na Dworcu Głównym w Gdańsku . Wpatruję się w znak zakazu wjazdu dla rowerów i zupełnie nie mogę zrozumieć braku skuteczności akcji propagujacych darmowy przewóz rowerów, uparcie reklamowanych przez SKM. Możliwe, że powodem jest zaniedbanie w postaci braku zamontowania teleportów, aby rower można było przetransportować bezposrednio do pociągu, z pominięciem peronu.
Wracając do blondynek...
Od magnetyzującego znaku zakazu wjazdu dla rowerów oderwał mnie stanowczy głos, dobitnie wyrazający opinię, iż:
- SKM do Gdyni, wyjeżdża z tej strony, bo Gdynia jest w przeciwnym kierunku!
Podniosłam wzrok i podążyłam nim za palcem wskazującym zabetonowany koniec torów, krzaczory, a wreszcie sam budynek dworca.
No cóż, zakładając iż pociąg rzeczywiście ukrywa się w budynku dworca (zapewne zimno mu z powodu nienajlepszej aury), z pewnością zna metodę przedostania się przez wyzej wymienione krzaczory, filary i budy z żarciem na peron, bez spowodowania większych strat. Zatem mogę czekać spokojnie...
Kowalix umęczony pracą upolował taxówkę. Upolowana taxówka posiadała za kierownicą mohera pełną paszczą. W repertuarze Radio Ma Ryja.
Kowalix uprzejmie poprosił o wyłączenie radia, na co kierowca nieprzeciętnie się spienił:
- A pan co?! Żyd?!
- Nie.
- A to w porządku....
- Kurde! Znowu mleczarki!!! Myślałem, że już nie dojadę! - emocjonował się kumpel.
- Jakie mleczarki? - przypominałam sobie usilnie roznosicieli mleka w zamierzchłej, komunistycznej przeszłości, ale to raczej faceci byli nie babki i raczej teraz się ich nie widuje. Chyba, że o chodzi o babki zajmujące się dojeniem krow....
- No mecz Arki! Normalny! Z kibolami. Myślałem, że nie przejadę....
A dzisiaj znowu Mleczarki. Autobus zapchany kolesiami w barwach flagi ukraińskiej. Nie bardzo jest gdzie usiąść... Stoją babcie i matki z dziećmi, bo kibole jadą. A taki kibol przecież wstać nie może, bo mu się jeszcze piwo rozleje...
Wysiedli... mleczarki... w końcu.
Jeden mleczarek minął spokojnie śmietnik i dwa metry dalej wyj... zamaszystym gestem puszkę po piwie w trawę. Przynajmniej nie zrobił tego w autobusie. To bardzo uprzejme z jego strony. Pewnie mama kultury uczyła.
Po prostu uwielbiam ten portal. I bardzo... ale to bardzo... chciałabym zobaczyć minę kolesia z tej opowieści :)
"Co się stanie, kiedy spotka się dwóch "wczorajszych"?
7 rano. Niedziela. Wyczołgałem się z wyra. Dosłownie na gębie miałem wypisane, że spałem dwie godziny. I to czuwając... Jakoś wyszedłem z domu i dowlokłem się na przystanek. Wsiadłem do pustego tramwaju. Widzę - kanar siedzi. Niedogolony, w przekrzywionej czapce. Wygląda chyba nawet gorzej niż ja. Podchodzę, daję mu pieniądze, on mi daje bilet. Wszystko przebiega w zwolnionym tempie. Przejechaliśmy dwa przystanki. Kanar podchodzi do mnie. Podaję mu bilet. On daje mi pieniądze i wysiada z tramwaju. Jeszcze przez kilka minut siedziałem zdębiały, próbując zrozumieć całą sytuację..."
W ramach upalu postanowiłam się przebrać za babkę :p. Dużo lepiej się czuję w dżinsach i bluzie, ale nabyłam sobie rozdekolconą kieckę. Troszę dla mnie krepujące, bo nie przywyłam odsłaniać tyle ciała, ale ciepło jak cholera... Od wczoraj panowie już nie patrzą mi w oczy, no chyba że mam na klacie dodatkową parę, o ktorej nie wiem ;p. Dzisiaj jeden pan nieco przegiął... Wysiadam z autobusu, a tu zapuszczony kolo na bezczel wlepia patrzały w mój dekolt: - Jaaaka dupaaaaa - zamemłał pod nosem. - Cycki debilu. Widać kiepski z anatomii...
Mecz kulki kopanej w Gdyni dla mnie równa się brakowi dojazdu do domu. Policja blokuje wszystko, nawet trasy autobusów, w okolicy stadionu, bo najwyraźniej spodziewa się zamieszek. Nie wiem jak inaczej to wytłumaczyć. Na pewno nie zapewnieniem bezpieczeństwa mieszkańcom, bo w efekcie trzeba się przedzierać przez zadupie i zawracanych kierowców, którzy już są wnerwieni, że raczej mają ochotę kogoś rozjechać. Korrida kurde :/. Niestety nie przewidziałam, że tego dnia miasto planuje zamieszki, zasuwałam więc te kilosy do domu obwieszona siatami i ciężkim plecakiem. A bo tak sobie wymyśliłam, że uniknę piątkowych tłumów zakupowych. Krew mi w żyłach ścina świadomość, że 3miasto jest takie dumne z budowy kolejnych obiektów sportowych... A nie można by gdzieś z daleka od centrów cywilizacji, żeby dzicz nie była zagrożeniem dla mieszkańców? No przecież to musi być dzicz skoro policja wprowadza stan wojenny w okolicach stadionów...
Pozarządowa organizacja pożytku publicznego, skupiającą osoby, którym nie jest obojętny los zwierząt. Działają od 2000 roku walcząc o ich prawa: Walka o przestrzeganie praw zwierząt i poszanowania ich życia; Uwrażliwienie na smutny bardzo często los dwu- i czworonogów; Interwencje w przypadkach znęcania się nad zwierzętami; Budowa świadomości ludzi opartej na odpowiedzialności i trosce o zwierzęta; Promocja zdrowego stylu życia wolnego od cierpienia i zabijania;
Trasa Łóżko - Wielkie Białe Ucho. Zasadniczo nie polecam! Trasa bez opóźnień, aczkolwiek z przeszkodami (trudno przeskoczyć zaskoczonego przyspieszeniem kota). Transport niestety dociera przed czasem i nie jest wyładowywany precyzyjnie... już prędzej panoramicznie. Nie polecam nikomu przewoźnika Grypa Żołądkowa.
Praktykuję namiętnie, próbując czytać w autobusie. Najpierw tajniaczenie na przystanku, gdzie już koczują sąsiadki, Potem szybki skok do autobusu. I błyskawiczne przemieszczanie się pod peleryną niewidką do miejsca, w którym jest wystarczająco światła do czytania, ale nikt znajomy nie zauważy. A wtedy przycupując w kąciku otwieram opasłe tomisko i z pełnym zadowoleniem z przeprowadzonej w mistrzowskim stylu akcji Nie Ma Mnie Tutaj Wcale, rozkoszuję się tymi nielicznymi minutami, kiedy mogę cieszyć się książką.
- O! Ty tutaj siedzisz?! Czemu tak w kącie?
- (Grrr.. - w myślach) Dzień dobry..... :/.
Autobus średnio zapełniony. Do drzwi, o lasce, zmierza dziadek. Sztafeta rozpoczęta tradycyjnie 500 przystanków przed targetem zakończona powodzeniem. Prawie. Albowiem na jego drodze, na samym środku, tuż przy drzwiach wyjściowych stoi inny dziadek. Obiema rękami skutecznie uniemożliwia przejście, trzymając się poręczy tak z jednej, jak i z drugiej strony. Dziadek z laską ewidentnie zaczął się niecierpliwić. Dał temu wyraz pomlaskując z różnym natężeniem i amplitudą, przestępując równocześnie z nogi na nogę (niczym Fred Astaire). Dziadek blokujący zauważywszy zniecierpliwienie współpasażera stanął szerzej na nogach, a poręcze uchwycił tak mocno, że zbielały mu ręce. Chromy dziadek zauważył, że dziadek blokujący zauważył. I że dał temu złośliwy wyraz blokując bardziej przejście. Na takie dictum rozległa się istna symfonia ciamkania, mlaskania i chrząkania. Zdaje się, że na to dziadek blokada tylko czekał: - I czego ryczysz, dziadu! - wrzasnął. - Pieluchę byś zmienił - odparował chromy. - Wrzaskiem smrodu nie zagłuszysz. - Jak byłem w AK.. - Wy wszystkie dziady, ku*wa, w AK byliście - przerwał dziadek z laską - a nawet pieluchy zmienić nie potraficie. A teraz suń się AK-owcu, bo ci lagą zajadę.
W Gdyni weszły do użycia gadające autobusy. Patent nieco irytujący, aczkolwiek diablo praktyczny, zwłaszcza dla osób niedowidzących. A Gdynia stara się być miastem przyjaznym dla niepełnosprawnych.
Autobus gada z automatu, nagranym głosem jakiejś pani. Mówi jaki będzie kolejny przystanek, a kiedy się zatrzymuje, informuje na jakim przystanku. Tu właśnie mają miejsce drobne nieścisłości, bo czasem o tym informuje, kiedy właśnie zamykają się drzwi a busik rusza.
Jako, że jestem osobą z pewnym nadmiarem zapędów opiekuńczych, rozglądam się wtedy lekko spanikowana, czy wszyscy zdążyli wysiąść.
Na mojej stałej trasie jest jeden taki przystanek... Pani nagrywająca nazwy przystanków do automatu, tę akurat nazwę wymawia głosem, cichym, pytającym i bardzo niepewnym: "Armi Krajowej?". I absolutnie zawsze kiedy drzwi się zamykają...
Regularnie podskakuję i w panice informuję na głos, że tak, to ten przystanek, bo wydaje mi się, że pyta jakaś zdezorientowana staruszka... I dopiero kiedy już się obejrzę, przypominam sobie o cholernym automacie.
Zdałam sobie sprawę, że chyba mam już fanów. Kilka osob, z którymi często jeżdżę, przed tym przystankiem staje zawsze blisko i patrzy wyczekująco...
Kawałek z Katowicami wsiadła Słusznej postury kobita, z równie potężnymi walizami. Aczkolwiek siły nie miała wprost proporcjonalnej :p. No Przecież bez pomocy nie zostawię! Pomogłam wtachać jedną z waliz na półkę... druga się już nie zmieściła. Przez chwilę pomyślałam, że będę miała miłe towarzystwo, ale już po chwili pani odpaliła komórkę i donośnym głosem a to kogoś blogosławiła, a to żądała błogosławieństwa. W przerwach rozmów stukała różańcem. I co rusz na mnie zerkała.. Poczułam prawdziwą ulgę, kiedy zbierałam się do wyjścia. Nagle ta pani zatarasowała mi przejście. Najpierw podziękowała za pomoc, a potem wręczyła mi jakiś święcony częstochowski obrazek, bo zauważyła jakiś dziwny symbol na mojej szyi. Jak widać może i pentagram jest znakiem ochronnym, ale nie chroni przed moher babami ;p. Swoją drogą ciekawe jakby się ta babka poczuła, gdybym to ja wręczyła jej jakiś symbol mojego wyznania, bo ona ma na szyi koraliki z jakimś dziwnym symbolem...
